جشنهای آبپاشی در کشورهای مختلف
بسیاری از جشنهای آبپاشی در جهان، برخلاف ظاهر شاد و بازیگونهشان، ریشهای عمیق در باورهای مذهبی، آیینهای کهن و اسطورههای فرهنگی دارند. در فرهنگهای مختلف، آب نماد پاکی، تطهیر، زندگی دوباره و دور کردن بدیها به شمار میرود و به همین دلیل این مراسمها اغلب با آغاز سال نو، تغییر فصل یا آیینهای معنوی پیوند خوردهاند. برای نمونه، جشنهای سونگکران در تایلند، تینجان در میانمار و پیمای در لائوس، که همگی در اواسط آوریل و همزمان با سال نو برگزار میشوند، بر پایه باورهای هندو-بودایی شکل گرفتهاند. در این آیینها مردم با پاشیدن آب، به طور نمادین، آلودگیها و بدشانسیهای سال گذشته را میشویند و برای سال جدید پاکی و خوشیمنی آرزو میکنند. همچنین شستوشوی مجسمههای بودا با آب خوشبو و احترام به سالمندان با پاشیدن آرام آب، بخشی از همین سنتهای مذهبی است. این پیوند میان آب و معنویت تنها به آسیا محدود نیست. در اتیوپی، جشن مذهبی «تیمکات» به مناسبت تعمید عیسی مسیح در رود اردن برگزار میشود و با تقدیس و پاشیدن آب همراه است. در یونان نیز آیین «آغیاسمو» در عید تجلی مسیح، آب را به نمادی از برکت و تطهیر تبدیل میکند. در نیجریه، شرکتکنندگان جشن اوسون با ورود به آب مقدس رودخانه، به دنبال شفای جسم و آرامش روح هستند و باور دارند ایزدبانوی اوسون به آب قدرتی مقدس میبخشد. حتی در اسپانیا، سنت آبپاشی با آیین مذهبی سن روکه پیوند خورده و بهتدریج از دل یک مراسم مذهبی به جشنی عمومی تبدیل شده است. این نمونهها نشان میدهد که آب در بسیاری از فرهنگها فقط وسیلهای برای شادی نیست، بلکه عنصری مقدس و نمادی جهانی از پاکی، برکت و آغاز دوباره به شمار میآید.
جشن آبپاشی در ایران
در ایران، آیینهای آبپاشی بیشتر به شکل نمادین و در جشنهای باستانی دیده میشود. یکی از این آیینها، مراسم «آبزور» در میان زرتشتیان کرمان است که در روز خورداد (اوایل خردادماه) در آتشکده برگزار میشود. مهمترین جشن آبپاشی ایران، جشن تیرگان در تیرماه است که آیین «آبپاشان» در گستره فلات ایران رواج داشته و امروزه نیز در برخی نقاط و میان ارمنیان ایران ادامه دارد. در سیزدهبدر، خانوادهها در کنار چشمهها و رودخانهها با لیوان و کاسه آب به سوی هم میپاشند. همچنین در برخی روستاهای گیلان و مازندران، جشن «آبریزان» در پایان تابستان برگزار میشود که دختران و پسران مجرد با بشکههای آب به دنبال هم میدوند. در شب چهارشنبهسوری نیز برخی افراد بر یکدیگر آب میپاشند تا نمادی از شستن زشتیهای سال قبل باشد. در مجموع، جشنهای آبپاشی در ایران ریشه در آیینهای پیش از زرتشتی، مهرپرستی و آناهیتا (الهه آب) دارد و هرکدام به شکلی نمادین، پاکی، برکت و زایش دوباره را گرامی میدارند.
جشن سونگکران در تایلند
جشن سونگکران، سال نو تایلندی، مشهورترین جشن آبپاشی جهان است که از ۱۳ تا ۱۵ آوریل هر سال برگزار میشود. ریشه این جشن در آیینهای هندو و بودایی است و نماد پاک کردن گناهان و بدشانسیهای سال گذشته است. در روزهای سونگکران، تمام خیابانهای تایلند به میدان جنگ آبی تبدیل میشود. مردم با سطل، بشکه، تفنگهای آبی و شلنگ به یکدیگر آب میپاشند و پودر تالک مخلوط با آب را به صورت هم میمالند. در کنار آب بازی، مردم به معابد میروند و مجسمههای بودا را با آب معطر میشویند. همچنین جوانان به بزرگان احترام میگذارند و دست آنها را با آب خنک میشویند. در شهرهایی مانند چیانگ مای، جشن تا یک هفته ادامه دارد و رژههای بزرگ با فیلهای تزئین شده برگزار میشود. در سالهای اخیر، سونگکران به یک جاذبه جهانی تبدیل شده و گردشگران از سراسر دنیا برای تجربه آن به تایلند سفر میکنند.
جشنواره آبپاشی قوم دای چین، مسابقات قایق اژدها
جشنواره آبپاشی قوم دای که به عنوان سال نوی این قوم نیز شناخته میشود، همه ساله در اواسط آوریل (معادل ۱۳ تا ۱۵ آوریل) در استان یوننان چین برگزار میگردد. این جشن که قدمتی بیش از ۲۰۰۰ سال دارد، تنها یک مهمانی پرآب و هیجان نیست، بلکه آیینی مقدس و ریشهدار در فرهنگ بودایی است. در زبان محلی به آن "بی مای" (به معنای سال نو) میگویند و هدف از آن، شستن بدیها و بدشانسیهای سال گذشته و استقبال از سال جدید با پاکی و برکت است. این جشن به قدری ارزشمند است که در سال ۲۰۰۶ در فهرست نخستین میراث فرهنگی ناملموس ملی چین به ثبت رسید.
جشنواره آبپاشی قوم دای چین، شستشوی تندیس بودا
شستشوی تندیس بودا
آیینهای این جشنواره در سه روز مجزا برگزار میشود. روز اول با مسابقات قایق اژدها بر روی رودخانه مکونگ (لانکانگ)، پرتاب موشکهای سنتی (گائوشنگ) و رقصهای محلی همراه است. روز دوم که مهمترین روز است، مردم آب را به نشانه برکت به سوی یکدیگر میپاشند و بر این باورند که هرچه خیستر شوند، برکت بیشتری دریافت خواهند کرد. با این حال، پیش از آغاز بازیهای آبپاشی، یک مراسم مذهبی بسیار محترم برگزار میشود که در آن زنان با آبی که "آب مقدس" خوانده میشود، تندیسهای بودا را شستشو میدهند. در روز سوم نیز مردم لباسهای سنتی میپوشند، به معبد میروند و فانوسهای آسمانی (فانوس کونگ مینگ) را به نشانه فرستادن بیماریها و گرفتاریها به هوا رها میکنند.
جشن آبپاشی در میانمار
تینجان، جشن سال نو میانمار، همزمان با سونگکران تایلند در آوریل برگزار میشود و به مدت چهار تا پنج روز ادامه دارد. ریشه بودایی دارد و نماد پاک کردن گناهان و خوشآمدگویی به سال جدید است. روزهای اول جشن، مردم با شلنگ، سطل و تفنگهای آبی به یکدیگر آب میپاشند. اما ویژگی منحصربهفرد تینجان، سکوهای عظیم آبنمایی در خیابانهاست که توسط افراد ثروتمند و سازمانها ساخته میشود. از روی این سکوها، آب با فشار زیاد به رهگذران پاشیده میشود و موسیقی سنتی و مدرن پخش میگردد. جوانان با لباسهای رنگارنگ روی سکوها میرقصند. در روزهای پایانی، مردم به معابد میروند و سر بودا را با آب برگ درخت نارنج میشویند. همچنین رسم «کادو سین» وجود دارد که در آن افراد مسن در خیابان مینشینند و جوانان دست آنها را با آب خنک شسته و به آنها غذا هدیه میدهند. در این مدت، فروشگاهها تعطیل است و همه جا بوی شادی و خنکی میآید.
جشن آبپاشی در کامبوج
بون ام توک بزرگترین جشن ملی کامبوج است که در ماه نوامبر برگزار میشود و نشانه پایان فصل باران و معکوس شدن جریان رودخانه تونله ساپ است. این جشن به مدت سه روز برگزار میشود و شامل مسابقات قایقرانی اژدها، آتشبازی و یک رسم آبپاشی عجیب است. در روز دوم، هزاران نفر به کناره رودخانه میآیند و با لیوانهای پلاستیکی آب از رودخانه برمیدارند و به یکدیگر میپاشند. شاه کامبوج نیز از بالکن کاخ سلطنتی به مردم آب گلاب میپاشد که نماد برکت سلطنتی است. جوانان مجرد در این روز آب را به نشانه عشق و علاقه به طرف مقابل میپاشند و معتقدند هر کسی را که خیس کنی، به تو وفادار خواهد ماند. در شب، قایقهای تزئین شده با چراغ روی آب رها میشوند و مردم با بادکنکهای آبی به یکدیگر شلیک میکنند. بون ام توک یکی از شادترین روزهای سال در کامبوج است و تقریباً کل جمعیت ۸ میلیونی شهر پنوم پن در آن شرکت میکنند.
آب مقدس و پاکسازی روح در ژاپن
در ژاپن، آیینهای آبپاشی دو چهره متفاوت دارند: برخی بسیار کهن و مقدساند و برخی شاد و مردمی. یکی از مهمترین و شناختهشدهترین آیینهای آبپاشی، مراسم «آبِ مقدسآوری» در معبد «تودائیجی» شهر «نارا» است. این مراسم که قدمتی بیش از دوازده قرن و نیم دارد، هر سال در ماه مارس برگزار میشود و در اصل مجموعهای از آیینهای توبه و پالایش است. در شب پایانی، راهبان با مشعلهایی عظیم به درازای شش تا هشت متر به بالکن میآیند و جرقههایی که بر جمعیت میبارد، نماد دفع شر و آغاز سالی بیآسیب است. سپس در ساعات بامداد، آب مقدسی که طبق افسانه، سالی یک بار از چاهی در زیر معبد میجوشد، کشیده میشود. این آب که به داشتن خواص درمانی معروف است، ابتدا به بودیساتوا «کانن» پیشکش و سپس در اختیار عموم قرار میگیرد.
آبپاشی بر روی کسانی که میکوشی را بر دوش میکشند
جشنوارهی «فوکاگاوا هاچیمان» در توکیو
در سوی دیگر، جشنوارههای آبپاشی شاد و پرجنبوجوشی وجود دارند که در آنها آب نقشی شادیبخش و نمادین دارد. نمونه بارز آن، جشنواره «فوکاگاوا هاچیمان» (تومیاوکا هاچیمان) در توکیو است که به «جشنواره آبپاشی» معروف شده است. این جشن که قدمتش به سال ۱۶۲۷ میلادی میرسد، هر ساله حوالی روز پانزدهم اوت برگزار میشود. در این جشنواره، شرکتکنندگان با سطل، شلنگ و حتی تفنگهای آبی، بر روی کسانی که «میکوشی» (زیارتگاه قابلحمل) را بر دوش میکشند، آب میپاشند. میکوشی در آیین شینتو، وسیلهای مقدس است که باور دارند روح ایزدبانو هنگام جابهجایی میان معبد اصلی و جایگاه موقت، در آن جای میگیرد. این وسیله درواقع یک نیایشگاه کوچک و قابل حمل است که در جشنوارهها بر دوش مردم حمل میشود. در جشنواره «فوکاگاوا هاچیمان»، بیش از ۵۰ میکوشی در خیابانها به نمایش در میآیند، از جمله سنگینترین میکوشی منطقه کانتو که وزن آن ۴.۵ تن است و از سنگهای قیمتی تزیین شده و ارزشی بالغ بر یک میلیارد ین دارد. آبپاشی بر روی حاملان میکوشی، هم برای خنکشدن در گرمای طاقتفرسای تابستان توکیو و هم به عنوان نمادی از پاکسازی و شور و نشاط جمعی انجام میشود.
جشن آبپاشی در لائوس
جشن پی مای لائوس که به نام سال نوی لائوسی نیز شناخته میشود، یکی از مهمترین و پرجنبوجوشترین جشنهای سالانه در کشور لائوس است. این جشن که از ۱۳ تا ۱۶ آوریل برگزار میشود، مصادف با گرمترین زمان سال و آغاز فصل بارانهای موسمی است و نمادی از پایان سال کهن و آغاز سالی نو با پاکی و طراوت به شمار میرود. ریشههای این جشن در آیین بودا و اسطورههای کهن لائوسی نهفته است؛ از جمله افسانه "پادشاه کابینلاپروم" که سر بریده او توسط هفت دخترش در کوه مقدس "فوکائو کایلات" نگهداری میشود و هر سال یکی از دختران مسئولیت مراقبت از آن را بر عهده میگیرد. این اسطوره در مراسم سنتی "رژه نانگ سانگخان" بازنمایی میشود، جایی که دختر پادشاه بر اساس روز هفته سوار بر حیوانی نمادین (مانند ببر، فیل یا ققنوس) در شهر گردانده میشود.
ریختن آب روی دیگران برای زدودن بدیها
جشن پی مای لائوس در طی سه روز با آیینهای معنوی و شادیآفرین برگزار میگردد. در روز اول، مردم خانههای خود را تمیز میکنند، آب خوشبو تهیه میکنند و برای استقبال از سال نو آماده میشوند. روز دوم که "روز بدون سال" نام دارد، فرصتی برای انجام مراسم مذهبی مانند شستشوی تندیسهای بودا با آب معطر در معابد است تا بدیهای سال گذشته پاک شود. در روز سوم، سال نو رسماً آغاز میشود و جشنهای آبپاشی اوج میگیرد؛ مردم با پاشیدن آب بر روی یکدیگر، با استفاده از سطل، شلنگ و اسلحههای آبپاش ضمن شادی و خنک شدن، برای هم برکت و خوشبختی آرزو میکنند. همچنین در این روز برگزاری مراسم "باسی" در خانوادهها رایج است که طی آن با بستن نخهای سفید بر مچ دست یکدیگر، روح را به بدن فراخوانده و برای سلامتی و خوششانسی سال نو دعا میکنند . در شهر "لوآنگ پرابانگ" که به دلیل معماری باستانی خود در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده، این جشنها تا ۱۰ روز نیز ادامه مییابد و شامل مسابقات ملکه زیبایی و آیین شستشوی مجسمه مقدس "پرا بانگ" است.
جشن آبپاشی در کره جنوبی
جشن گِل بورئونگ اگرچه به خاطر گِل مشهور است، اما بخش عظیمی از آن به آبپاشی اختصاص دارد. این جشن هر سال در ماه ژوئیه در ساحل دچون برگزار میشود و میلیونها گردشگر داخلی و خارجی را جذب میکند. ایده اولیه این جشن در سال ۱۹۹۸ برای تبلیغ خواص آرایشی گِل منطقه بود. امروزه در کنار حمام گِل، بخش بزرگی به نام «واتر گان زون» وجود دارد که هزاران نفر با تفنگهای پرفشار آبی به جان هم میافتند. استخرهای بادی بزرگ پر از آب در ساحل نصب میشود و مردم از روی ترامپولین به داخل آنها میپرند و آب به همه طرف میپاشد. فوارههای عظیم خیابانی نیز به صورت تصادفی فعال میشوند و رهگذران را خیس میکنند. همچنین مسابقاتی برگزار میشود مانند «بزرگترین دعوای سطل آب» و «تانک آبی متحرک». هر شب یک کنسرت موسیقی پاپ روی ساحل برگزار میشود و هنرمندان خود از روی صحنه به تماشاگران آب میپاشند. این جشن به مدت ۱۰ روز ادامه دارد و یکی از تابستانزدهترین رویدادهای جهان است.
واردار در معبد گارنی ارمنستان
جشن واردار یکی از محبوبترین و پرشورترین جشنهای باستانی ارمنستان است که هر ساله در روز یکشنبه، حدود ۹۸ روز پس از عید پاک، مصادف با نیمه دوم تیرماه برگزار میشود. ریشه این جشن به دوران پیش از مسیحیت بازمیگردد و به آستغیک، الهه آب، زیبایی، عشق و باروری در اساطیر ارمنی تعلق دارد. نام وارداوار از دو کلمه «Vard» به معنای «گل سرخ» و «Var» به معنای «درخشش» گرفته شده و اشاره به رسم کهن تقدیم گل سرخ به این الهه دارد. حتی پس از مسیحیشدن ارمنستان، کلیسای ارمنی این جشن را با ریشههای جدید مذهبی حفظ کرد و آن را با جشن تجلی عیسی مسیح پیوند زد. مهمترین و اصلیترین رسوم این روز، پاشیدن آب به روی یکدیگر است؛ از کودکان خردسال گرفته تا بزرگسالان، در خیابانها، بالکنها و پارکها با سطل، بشکه و هر وسیلهای که دم دستشان باشد، بدون هیچ محدودیتی به سوی عابران آب میپاشند. این کار در روزهای گرم تابستان بسیار لذتبخش و نشاطآور است و نمادی از پالایش روح و شستن بدیها محسوب میشود. علاوه بر آبپاشی، رها کردن کبوترهای سفید نیز در برخی مناطق رایج است. امروزه، این جشن در سراسر ارمنستان با برپایی جشنوارههای بزرگ، پیکنیکهای خانوادگی در کنار چشمهها و طبیعت و حتی در مقابل معبد باستانی گارنی (تنها معبد بتپرستی باقیمانده از دوران پیش از مسیحیت در ارمنستان) و صومعه گغارد برگزار میشود و افراد محلی و گردشگران بسیاری را به خود جذب میکند. این جشن همچنین در فهرست میراث ناملموس یونسکو به ثبت رسیده است.
جشن آبپاشی در نیجریه
جشنواره سالانه اوسون-اوشوگبو در نیجریه، یکی از بزرگترین و کهنترین جشنهای قوم یوروبا است که هر سال در ماه اوت به افتخار ایزدبانوی آب، باروری و عشق، یعنی «اوسون» برگزار میشود. آب، عنصر محوری و مقدس این جشن دوازدهروزه است و همه آیینها حول آن شکل میگیرند. در این مراسم، صدها هزار نفر از نقاط مختلف جهان خود را به رودخانه اوسون میرسانند تا با فرو رفتن در آب مقدس، روح و جسم خود را تطهیر کنند و از این آب شفابخش برای درمان بیماریها، حل مشکلات باروری و دفع ارواح خبیثه بهره ببرند. باور بر این است که ایزدبانوی اوسون در این ایام به آب رودخانه قدرت ویژهای میبخشد. مراسم با راهپیمایی عظیم مردم به سمت رودخانه آغاز میشود و در طول آن، شرکتکنندگان با پوشیدن لباسهای سفید، ظرفهای آب را به عنوان نذورات معنوی حمل میکنند. باکرهای از خاندان سلطنتی که نماد پاکی است، کاسه نذورات را بر سر گرفته و به رودخانه میبرد تا پیشکشها را به الهه تقدیم کند. در طول این جشن، آب نه تنها وسیلهای برای تطهیر و نیایش است، بلکه به عنوان نماد زندگی، باروری و برکت، همه آیینها را در خود جای داده است. جشنواره اوسون که در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده، نمونهای بارز از پیوند عمیق فرهنگی و معنوی مردم نیجریه با آب به عنوان منشأ حیات و برکت به شمار میرود.
جشن آبپاشی در اتیوپی، فستیوال تیمکات
تیمکات یا عید غیاس، مهمترین جشن مذهبی ارتدکس اتیوپی است که هر سال در ۱۹ ژانویه برگزار میشود. این جشن یادبود تعمید مسیح در رود اردن است و یکی از خیسترین جشنهای آفریقا محسوب میشود. روز قبل از مراسم، کشیشها تابوتهای چوبی مقدس را که نماد الواح ده فرمان است، از کلیساها بیرون میآورند و با پارچههای مخمل سبز و قرمز میپوشانند. سپس دستههای بزرگ به سمت حوضچهها یا استخرهای طبیعی حرکت میکنند. صبح روز بعد، کشیش اعظم آب داخل استخر را با صلیب خود برکت میدهد و سپس هزاران نفر با لباس سفید به داخل آب میپرند و بر یکدیگر آب میپاشند. باور دارند غسل در این آب مقدس، گناهان یک سال را پاک میکند. موسیقی با طبل و چنگ سنتی (کرار) در کنار استخر برپاست و مردم میرقصند. تیمکات آنقدر مهم است که در فهرست میراث فرهنگی یونسکو ثبت شده و گردشگران زیادی را جذب میکند.
جشن آبپاشی در یونان
در یونان، مراسم «آغیاسمو» (تقدیس آب) در روز عید تجلی مسیح (۶ ژانویه) برگزار میشود. کشیش ارتدکس صلیب چوبی را به دریا، رودخانه یا استخر میبرد و پس از خواندن دعاهای طولانی، صلیب را به داخل آب پرتاب میکند. سپس مردان جوان برای بیرون آوردن صلیب به آب میپرند و هر کسی که آن را پیدا کند، یک سال خوشبختی خواهد داشت. پس از بیرون آمدن صلیب، همه مردم به یکدیگر آب میپاشند و کشیش با شاخه ریحان آب مقدس را بر جمعیت میپاشد. در جزیره کرت، مراسمی به نام «کوفوس باتیسما» (تعمید خشک) معکوس برگزار میشود: مردم به جای آب، شراب به یکدیگر میپاشند و سپس در چشمه آب سرد فرو میروند. در روستاهای شمال یونان، زنان کوزههای سفالی را با آب و گلبرگ گل پر میکنند و بر مردانی که سال قبل بیکار بودند میپاشند تا برکت کاری پیدا کنند. آغیاسمو یکی از بزرگترین جشنهای مذهبی یونان است و میلیونها نفر در آن شرکت میکنند.
جشنواره آبپاشی در گالیسیا اسپانیا
جشن آب در شهر ویلاگارسیا د آروسا در منطقه گالیسیا در شمالغرب اسپانیا، یکی از معروفترین جشنهای تابستانی این کشور به شمار میرود که هر سال در میانه ماه اوت برگزار میشود. این مراسم همزمان با آیینهای مربوط به سن روکه انجام میگیرد و هزاران نفر از مردم محلی و گردشگران در آن شرکت میکنند. خیابانهای شهر در این روز به فضایی شاد و پرهیجان تبدیل میشود و مردم با سطل، شلنگ، تفنگهای آبی و خودروهای آتشنشانی یکدیگر را خیس میکنند. موسیقی خیابانی، طبلنوازی و رقصهای محلی نیز بخش مهمی از فضای جشن را تشکیل میدهد و جمعیت تا ساعتها در مرکز شهر به شادی و پایکوبی ادامه میدهند. نزدیکی شهر به ساحل و هوای گرم تابستانی باعث شده این جشن حالوهوایی خنک و متفاوت داشته باشد و هر سال افراد زیادی برای تماشای آن به گالیسیا سفر کنند. امروزه این جشن به یکی از شناختهشدهترین رویدادهای مردمی منطقه تبدیل شده و بخشی از هویت فرهنگی شهر به حساب میآید.
مراسم مذهبی سن روکه
پیش از آغاز آبپاشی گسترده، مراسم مذهبی سن روکه برگزار میشود که ریشهای قدیمی در سنتهای مسیحی اسپانیا دارد. سن روکه در باور مردم، نگهبان بیماران و محافظ شهر در برابر بیماریهای واگیردار شناخته میشود و به همین دلیل احترام ویژهای برای او قائل هستند. در آغاز مراسم، مردم در کلیسا گرد هم میآیند و دعا، نیایش و روشن کردن شمع انجام میشود. سپس مجسمه سن روکه در میان خیابانهای شهر و همراه با گروههای موسیقی محلی، طبلنوازان و جمعیت عزادار یا دعاخوان حرکت داده میشود و مردم از بالکن خانهها گل و پارچههای تزیینی آویزان میکنند. بر اساس روایتهای محلی، سالها پیش پس از پایان همین راهپیمایی مذهبی و در هوای بسیار گرم تابستان، مردم برای خنک کردن حاملان مجسمه روی آنها آب ریختند و این رفتار به مرور زمان به سنت آبپاشی امروزی تبدیل شد. امروزه اگرچه بخش مذهبی همچنان برگزار میشود، اما جشن آب و فضای شاد خیابانی آن برای بسیاری از مردم شناختهشدهتر و محبوبتر شده است.
جشن آبپاشی در لهستان، رسم دینگوس
در لهستان، روز دوشنبه پس از عید پاک، جشنی به نام «شمیگوس-دینگوس» یا «دوشنبه تر» برگزار میشود. این رسم با بیش از هزار سال پیشینه، ریشه در آیینهای کهن اسلاوی برای باروری و استقبال از بهار دارد. در گذشته، «شمیگوس» به عمل آبپاشی و زدن با شاخههای بید اشاره داشت، در حالی که «دینگوس» رسمی بود که در آن مردم برای گریز از آبپاشی، به دیگران باج میدادند (معمولاً تخممرغ رنگی). این دو آیین بعدها با یکدیگر درآمیختند. در این روز، پسران به دنبال دختران مجرد میدوند و با سطل یا بطریهای آب روی آنها آب میریزند. سپس دختران نیز روز سهشنبه تلافی میکنند و به پسران آب میپاشند. بر پایه باورهای کهن، دختری که بیشترین آب را دریافت کند، زودتر به خانه بخت میرود. در برخی مناطق، پسران شاخههای بید خشک شده را بر تن دختران میکوبند و آب میپاشند. امروزه این جشن به یک سرگرمی همگانی تبدیل شده و مردم با تفنگهای آبی، سطل و حتی کامیونهای آبپاش به همه رهگذران آب میپاشند. در روستاهای جنوب لهستان، هنوز هم رسم کهن پاشیدن آب بر روی خانهها برای دور کردن ارواح ناپاک حفظ شده است. این روز در سراسر لهستان تعطیل رسمی است و همه در خیابانها شادی میکنند.
جشن آبپاشی در بولیوی، کارناوال اورورو و رژه رقصندهها
کارناوال اورورو در بولیوی یکی از بزرگترین جشنهای آمریکای لاتین است که در سال ۲۰۰۱ در فهرست میراث ناملموس یونسکو به ثبت رسیده است. اگرچه این کارناوال بیشتر به خاطر رقص دیابلوها (شیاطین) شهرت دارد، اما بخش جداییناپذیر آن، نبردهای آبی پرشور است که در کنار رژههای باشکوه برگزار میشود. این جشن از جمعه قبل از چهارشنبه خاکستر آغاز شده و تا ظهر چهارشنبه خاکستر ادامه مییابد. در کارناوال اورورو، مردم با سطل، بادکنک و تفنگهای آبی در خیابانهای شهر به یکدیگر آب میپاشند. کودکان و نوجوانان از پشت بامها آب میریزند و رهگذران ناگهان خیس میشوند. در طول رژه اصلی، صدها رقصنده با لباسهای پرزرق و برق در خیابان به رقص در میآیند و تماشاگران با آبپاشی به استقبال آنها میروند. اگرچه گاهی مقامات محلی آبپاشی را محدود یا ممنوع میکنند، اما این رسم همچنان بخشی از هیجان کارناوال محسوب میشود. این کارناوال که حدود ۲۰,۰۰۰ رقصنده و ۱۰,۰۰۰ نوازنده را در خود جای میدهد، تا ساعات اولیه بامداد ادامه دارد و به ندرت کسی در آن خشک میماند.
چهارشنبه خاکستر و آغاز چلهنشینی
چهارشنبه خاکستر در مسیحیت غربی، اولین روز از دوره چهلروزه "روزه بزرگ" است که مسیحیان خود را برای عید پاک (رستاخیز مسیح) آماده میکنند. مسیحیان با الهام از روزه ۴۰ روزه حضرت عیسی (ع) در بیابان، این دوره را به روزه، دعا و بخشش میگذرانند. نام این روز از مراسم سنتی آن گرفته شده است؛ در کلیساها، کشیش با کشیدن علامت صلیب با خاکستر بر پیشانی مؤمنان، آنها را به یاد فناپذیری انسان و نیاز به توبه میاندازد. جشنوارههای شاد و پرآبپاشی مانند کارناوال اورورو درست پیش از شروع این دوره روزه و در روزهای منتهی به چهارشنبه خاکستر برگزار میشوند تا آخرین روزهای شادی و خوشگذرانی قبل از چلهنشینی مذهبی باشند.
متن دیدگاه
محرم در کشورهای مختلف
روز عاشورا
آبپاشی در کشورهای مختلف
آبپاشی
درختکاری در کشورهای مختلف
روز طبیعت
زمستان در کشورهای مختلف
فستیوال زمستانی
یلدا در کشورهای مختلف
یلدا
رمضان در کشورهای مختلف
جشنواره رمضان
هالووین در کشورهای مختلف
فستیوال هالووین
ولنتاین در کشورهای مختلف
ولنتاین