آداب و رسوم جالب ماه رمضان در کشورهای مختلف جهان
رمضان، ماه روزهداری و نیایش، در نقاط مختلف جهان با آداب و رسوم محلی و منحصربهفردی همراه است که بازتابی از تنوع فرهنگی جوامع مسلمان به شمار میرود. در مصر، خیابانها با فانوسهای رنگارنگ روشن میشود و شخصی به نام «مسحراتی» با طبل زدن، مردم را برای صرف سحری بیدار میکند. در کشورهای حاشیه خلیج فارس مانند امارات، کودکان با پوشیدن لباس محلی و خواندن آهنگهای مخصوص در شب «حق اللیله» به در خانهها میروند و شیرینی جمع میکنند. در اندونزی، مسلمانان پیش از آغاز رمضان با آیین «پادوسان»، خود را در چشمهها و آبهای طبیعی غسل میدهند تا تطهیر روح و جسم کنند و در نقاطی دیگر از این کشور، مردم با برپایی دستهرویهای مشعلدار به استقبال ماه میروند. در ترکیه، سنت کهن «طبلزن سحری» با پوشیدن لباس سنتی عثمانی در کوچهها میگردد و در عراق، مردان پس از افطار گرد هم میآیند تا بازی سنتی «محیبس» (پنهان کردن حلقه) را انجام دهند. در ایران سفرههای افطاری دستهجمعی در اماکن مذهبی، احیای لیالی قدر با شبزندهداری، قرآن به سر گرفتن و دعا، از مهمترین آیینهای معنوی رمضان محسوب میشود. همچنین پخت نانهای مخصوص مانند «نان فطیر» در برخی شهرهای کویری مثل یزد، نواختن «ناقوس سحری» در بروجرد، طبلزنی برای بیداری سحری در بوشهر و گشتن «مجنون» در شبهای رمضان در مازندران، از جمله سنتهای بومی ایرانیان در این ماه است.
آیین نانپوشی کودکان در بوشهر ایران
ماه رمضان در ایران سرشار از آیینهای بومی و جذابی است که هر یک نمایانگر تنوع فرهنگی این کشورند. در بوشهر آیین «نانپوشی» برگزار میشود که طی آن، مادران برای شفای بیماران یا رفع حاجات، کودک را زیر تکههای نان محلی پوشانده و پس از دعا، نان را میان حاضران تقسیم میکنند. در سیستان و بلوچستان، سنت کهن «رمضونیک» با قدمتی ۱۴۰۰ ساله اجرا میشود که در فهرست میراث ناملموس کشور ثبت شده است. در این رسم، گروهی از جوانان و بزرگسالان پس از اذان مغرب با خواندن اشعار محلی به در خانهها میروند و آذوقه یا پول جمعآوری میکنند تا در اختیار نیازمندان قرار دهند. در بعضي مناطق ايران مانند فارس و يزد، آیین «کلاخاندازان» در آخرین جمعه شعبان برگزار میشود که مردم با حضور در تفرجگاهها، كلوخ میشکنند و با دعا، استقبال خود را از ماه رمضان اعلام میکنند. در اين رسم، هنگام غروب روز كلوخاندازان تمام مردم از كوچک تا بزرگ كلوخي در دست ميگیرند و رو به قبله ميايستند و ميگویند: خدايا گناهان و كارهاي بد گذشته را شكستيم و خود را براي عبادت و روزه ماه رمضان آماده كرديم. آنگاه كلوخ را محكم به زمين ميزنند تا خرد شود و عقيده دارند باشكستن كلوخ تمام اعمال بد آنها شكسته و نابود ميشود.
خوراکیهای سفره افطار در ایران
سفرههای افطار در ایران رنگ و طعمی منحصربهفرد دارند و دو خوراکی ویژه که در جهان کمتر مشابهی برای آن یافت میشود، زولبیا و بامیه و حلیم هستند. زولبیا و بامیه، دسرهای سرخشده و آغشته به شربت زعفرانی با بافتی ترد و شیرین، تقریباً در تمام محافل افطار ایرانی دیده میشوند. حلیم نیز غذایی مقوی و پرطرفدار از گندم، گوشت و ادویه است که انرژی لازم برای ساعات طولانی روزهداری را فراهم میکند. این دو خوراکی، بخش جداییناپذیر از خاطرات شیرین ماه رمضان برای بسیاری از ایرانیان به شمار میروند. علاوه بر اینها، غذاهایی چون آش رشته و شله زرد، نیز از دیگر خوراکیهای رایج این ماه هستند.
بازار داغ فانوس های رمضان در مصر
حدود دو هفته مانده به رمضان، مصر حال و هوایی دیگر پیدا میکند. خانهها یکدست جارو میشوند، تنقلات و خشکبارِ رنگارنگ بازار را پر میکند و بستههای غذایی راهی خانه نیازمندان میشود. اما شاید چشمگیرترین سنت این روزها، خرید فانوس باشد؛ فانوسی که روزگاری کارش روشن کردن خانه بود، امروز نماد نور و برکت است. حالا این فانوسها را بر بالکنها یا سردر ساختمانها آویزان میکنند و کودکان مصری با تاب دادن آن در کوچهها، شعرها و ترانههای رمضان را سردادهاند. سنت افطاری دادن در مصر بسیار پرشور است. گاه در یک خیابان، چندین سفره افطار پهن میشود و گاهی بیش از هزار روزهدار پای یک سفره مینشینند. زمانی، صدای توپ ارگ تاریخی، پایان روزه را اعلام میکرد و امروز شبکههای رادیو و تلویزیون، همان صدای آشنا را پخش میکنند. رسم دیرینه دیگر «مسحراتی» است؛ کسی که با طبل بر دوش از کوچهها میگذرد و مردم را برای سحری بیدار میکند. این آیین امروز هم در روستاهای مصر زنده است و نفس میکشد.
رمضان در مصر، سفرههای افطار خیابانی
رمضان در مصر و رویت هلال ماه
در روزگاران نهچندان دور، حتی پیش از سپیدهدم آخرین روز شعبان، گروهی از مصریان راهی صحرا میشدند تا نخستین هلال رمضان را در آسمان بجویند. عصر همان روز، بزرگان قبایل، رؤسای نانوایان، آسیابانان، میوهفروشان و حتی سمساران، همراه دستهای از سربازان، از ارگ حکمرانی تا درب مجلس قاضی را با رژهای باشکوه پر میکردند. خیابانها انباشته از جمعیت میشد؛ مردم در دو طرف صف میبستند و این کاروانِ آراسته به برازندهترین اسبها را تماشا میکردند. به محض پخش خبر رویت هلال، سربازان به دو دسته تقسیم میشدند: یکی به سوی قلعه میتاخت و دیگری در کوچههای شهر فریاد سر میداد: «روزه آغاز شد». امروزه رسم رویت هلال رسمیتر، اما همچنان پرشور دنبال میشود. دارالفتوای مصر متولی اصلی اعلام آغاز و پایان رمضان است. این مرکز در پایان شعبان، گروههای رصد را به نقاط مختلف کشور گسیل میدارد و به محض تأیید هلال، جشنی برپا میکند که تلویزیون رسمی آن را زنده پخش میکند. جالب آنکه مفتیان دارالفتوا همچنان بر یک شرط کهن پای میفشارند: هلال ماه رمضان باید با چشم غیرمسلح دیده شود؛ چرا که به باور آنان، رمضان را باید با همین چشم دل و آسمان آغاز کرد.
سفره افطار خیابانی در سنگاپور
رمضان در منطقه مسلماننشین سنگاپور، دیگر یک ماه نیست؛ یک فستیوال ۳۹ روزه است. این جشن از یک هفته پیش از آغاز ماه میشروع و تا دو روز پس از عید فطر ادامه دارد. دل این جشنواره، یکی از محلههای تاریخی و اصیل سنگاپور است؛ جایی که نزدیک به دو قرن است جامعه مسلمانان در آن ریشه دوانده. طی این ۳۹ روز، خیابانها و کوچهها چراغانی میشوند، مساجد جان میگیرند، بازار غذا و نوشیدنی رمضانی حسابی داغ است و مردم محلی با نمایشهای فرهنگی، روح رمضان را در شهر به رقص درمیآورند. قلب تپنده این روزها، بازار «گیلانگ سرای» (Geylang Serai) است؛ بازاری که در رمضان چنان زیبا تزیین میشود که چشمان هر رهگذری را خیره میکند. این جا انباشته از دستفروشهایی است که از خوراکیهای مالایی و خاورمیانه گرفته تا کیف و لباس را به نرخ روز میفروشند. مسلمانان سنگاپور همچنان سنت پیامبر را زنده نگه داشتهاند: افطارشان با خرماست. بعد از نماز مغرب، شام میخورند، سفرههای افطار در بیشتر مساجد گسترده است، و پس از نماز عشا، شب با جزءخوانی قرآن و دعای تراویح حال و هوایی دیگر پیدا میکند.
جشنواره عید فطر در مسجد سلطان سنگاپور
جشنواره عید فطر یا "هاری رایا"
عید فطر در سنگاپور با نام «هاری رایا» شناخته میشود. در این روز، مردم جامههای نو بر تن میکنند، خانوادهها در کنار یکدیگر گرد میآیند، به مسجد روی میآورند و از غذای ویژه عید بهره میبرند. خانهها زدوده و چراغانی میشوند تا پذیرای مهمانان باشند. برپایه یک آیین دیرینه، خردسالان و جوانترها دست بزرگترهای خویش را به نشانه ادب و احترام میبوسند و از ایشان طلب بخشش میکنند. در این روز، به کودکان هدیه نقدی داده میشود؛ پولی که در پاکتهایی سبز رنگ جای میگیرد، «پول رایا» نام دارد و نماد آرزوی شادکامی و خوشبختی است. یکی از چشمگیرترین جلوههای هاری رایا، زمانی است که همه اعضای یک خانواده، لباسهای همرنگ «باجو کرونگ» (Baju Kurung) را بر تن میکنند. این پوشاک که اغلب از جنس ابریشم و در رنگهای زنده و شاد است، نماد یگانگی و همبستگی خانواده به شمار میرود. هر ساله گردشگران بسیاری از خاورمیانه، مالزی، هند و دیگر کشورهای مسلمان، برای حضور در جشنواره ۳۹ روزه رمضان و به ویژه آیین «هاری رایا» راهی سنگاپور میشوند و در این شور و شعف جمعی سهیم میگردند.
رمضان در امارات متحده عربی، حق اللیله، گرگیعان
بر پایه یک آیین کهن، اماراتیها شب پانزدهم شعبان را به پیشواز ماه رمضان میروند. این شب که «حق اللیله» نام گرفته است، کودکان جامههای سنتیای را بر تن میکنند که بر روی آنها نقش نخل طلا دوخته شده است. آنان در محلههای خود خانهبهخانه میگردند، شعر میخوانند و از همسایگان شیرینی و آجیل دریافت میدارند. خلاصه سروده آنان این است: «خداوند سخاوتمندان را پاداش میدهد». در روزگاران قدیم، اگر کسی به گروه کودکان هدیهای نمیداد، آنها فریاد برمیآوردند: «خدا خانهات را ویران کند». مقصد اصلی «حق اللیله»، آشنایی کودکان با فضیلت بخشش و سخاوت در آستانه رمضان است. گویا این سنت از سرزمین پارس (ایران) به کشورهای حوزه خلیج فارس راه یافته است. آیینی دیگر شبیه به آن، جشن «گرگیعان» است که هر سال در شب چهاردهم ماه رمضان در کشورهای خلیج فارس برگزار میشود. در این شب نیز کودکان با پوشیدن لباسهای سنتی و برداشتن سبد یا کیسهای، برای گردآوری شیرینی و خوراکی از خانه همسایگان راهی کوچه و بازار میشوند. «گرگیعان» در اصل نامی است که به این موکب کودکانه داده شده است. بچهها در خیابانها حاضر میشوند و در حالی که شیرینی جمع میکنند، این شعر را زمزمه میکنند: «به ما بدهید تا خدا به شما پاداش دهد و شما را به دیدار مکه برساند».
سفره افطار مسلمانان، به فهرست میراث فرهنگی یونسکو اضافه شده است
سفره های افطار در خیابان های دبی
کاهش ساعات کاری ادارات برای کارمندان مسلمان، برپایی بازارهای شبانه، حضور پرشور در نمازهای جماعت و تلاوت قرآن، شلیک توپ هنگام سحر و افطار، گستردن چادرهای همگانی افطار و برگزاری ضیافتهای دستهجمعی، از جمله آیینهای دیگر اماراتیها در ماه رمضان به شمار میرود. در این ماه، خیابانها و مراکز خرید دبی با چراغها و آرایههای سنتی رمضانی، از جمله نقش «مدیش» که بر تیرهای چراغبرق و بر تنه درختان نقش میبندد، زیور میگیرند. دهکده جهانی نیز میزبان کارگاههای آموزشی، قصهگویی برای کودکان و نمایشگاه هنر خوشنویسی عربی است. مباحثه درباره مسائل دینی و مدح و ثنای پیامبر اکرم (ص) از دیگر سنتهای رایج در میان اهالی امارات محسوب میشود. همچنین سحرخوانی برای بیدار ساختن مردم در هنگام سحر، همچنان یکی از رسوم زنده این کشور است؛ رسمی که یادگار روزگاری است که فناوری هنوز جای خویشاوندی گرم شبانه را نگرفته بود.
رمضان در مالزی، سفره افطار
برخلاف سایر ماهها، در ماه رمضان، شهرهای مالزی شبهای سرحال و زندهای دارند. خیابانها، بازارها و مراکز خرید با چراغهای رنگارنگ تزیین میشوند و بازارهای شبانه، شلوغ و پرجنبوجوش هستند. کل ماه رمضان در مالزی، یک فضای جشن مانند احساس میشود. یکی از جذابیتهای ماه رمضان در مالزی سفرههای افطار است. هنگام غروب، سفرههای افطار در جاهای مختلف شهر و مساجد برپا است و از غیرروزهداران و غیرمسلمانان نیز دعوت به تناول غذا بر سر این سفرهها میشود. در این ماه، مسجدها شلوغ و مملو از روزهداران است. قرائت قرآن، سخنرانی مذهبی و موسیقی مذهبی در مساجد برگزار می شود و هنگام سحر، سفره سحر در مساجد پرپا میشود. مردم مالزی برای ماه رمضان و روزهداران احترام خاصی قائل هستند و در ایام ماه رمضان، آگهیهای تبلیغاتی مرتبط با غذا یا نوشیدنی در تلویزیون، روزنامه، بیلبورد و یا بنر دیده نمیشود. یک سنت مالزیایی در هر ماه رمضان، تهیه یک نوع فرنی برنجی به نام "بوبور لامبوک" است. تنها در یکی از مسجدهای مالزی هر روز 20 دیگ بزرگ از این فرنی طبخ و توزیع میشود.
رمضان در مالزی، عید فطر
عید فطر در مالزی
عید فطر در مالزی "هاری رایا" نام دارد و یکی از مهمترین جشنهای مردم مالزی است. این جشن سه روزه، با تهیه غذاهای خوشمزه و لذیذ، پوشیدن لباس نو، عیدی دادن، رفتن به خانه اقوام و دوستان، رقص، موسیقی و دادن زکات و صدقه به فقرا و نیازمندان همراه است. در روز عید فطر، مالزیاییها لباسهای سنتی و شیک خود را میپوشند و برای اقامه نماز عید به مسجد میروند. بعد از نماز، به زیارت قبور عزیزان خود میروند و برای آنها طلب آمرزش میکنند. یکی از رسمهای جالب در عید فطر، سنت «جاموان رایا» یا «خانههای باز» است که در آن مسلمانانی که وضع مالی خوبی دارند، درب خانه خود را بر روی همه مهمانان از هر نژاد و دین مذهب باز میگذارند و با انواع غذاهای خوشمزه از آنها پذیرایی میکنند. در روز عید فطر، آهنگهای عید را میتوان از رادیو و مراکز خرید شنید که بر حالوهوای جشن میافزاید. شب که میشود، مساجد مملو از مسلمانان از هر طبقهای میشود که برای اقامه نماز تراویج گرد هم میآیند. مردم خانههای خود را با چراغهای چشمکزن یا لامپهای پارافینی تزئین میکنند و کودکان مشغول ترقهبازی و آتشبازی هستند.
استقبال از ماه رمضان در اندونزی
مردم بخش های مختلف اندونزی، قبل از ماه رمضان، بر سر مزار درگذشتگان خود حاضر شده، قبرها را تمیز و پاکسازی کرده و روی آنها را گلبرگ پاشی می کنند. آنها با توزیع غذاهای سنتی و دعاهای دسته جمعی یاد مردگان خود را زنده نگه می دارند. این سنت اغلب شامل یک جشن مشترک با غذاهای خانگی است که توسط اعضای خانواده تهیه می شود و به نماد احترام و قدردانی از اجداد تبدیل شده است. رسم دیگر مردم اندونزی، حمام کردن و پاکسازی بدن خود یک روز قبل از ماه رمضان است. در این روز، اغلب مردم به دریاچه، رودخانه، آبشار و یا حمام عمومی رفته و به حمام دسته جمعی می پردازند. در بخش هایی از اندونزی، رژه ای به مناسبت شروع ماه رمضان برگزار می شود که با برنامه های رقص، کارناوال، ترقه بازی، طبل نوازی و فشفشه بازی همراه است. در این رژه، مردم طلسمی به نام واراک نگندوگ را در سطح شهر رژه خواهند داد. طلسم به شکل یک بز با سر اژدها با فلس هایی از کاغذ رنگی است. این رژه به منظور ایجاد اتحاد، بین اقوام مختلف است که صرف نظر از دین و مذهب خود، از الطاف خداوند در ماه رمضان بهرمند شوند..
طبل دوطرفه و تصنیفهای باستانی در آلبانی
آلبانی که جمعیت مسلمان آن ریشه در دوران امپراتوری عثمانی دارد، سنت منحصربهفردی در موسیقی رمضان دارد. مردم هر روز در خیابانها جمع میشوند و سازی به نام «لودرا» مینوازند. لودرا یک طبل استوانهای دوطرفه است که با پوست گوسفند یا بز پوشیده شده و صدایی خاص و بم دارد. این ساز را با دست مینوازند و همراه با آن، تصنیفهای محلی و اشعار عاشقانه و عرفانی میخوانند. جالب است که خانوادههای آلبانیایی در زمان افطار، این گروههای موسیقی را به خانه خود دعوت میکنند تا برای مهمانان تصنیفهای سنتی بخوانند. این رسم که بیش از یک قرن قدمت دارد، نشاندهنده تلفیق فرهنگ بومی بالکان با آیینهای اسلامی است. شهر تیرانا در شبهای رمضان حال و هوای ویژهای دارد و خیابانها پر از نوای طبل و آواز است.
سفره افطار جمعی در چچن
در چچن (جمهوری خودمختار در جنوب روسیه)، یکی از خاصترین سنتهای جهان اسلام وجود دارد. اگر کودکی در ماه رمضان متولد شود، نام او متناسب با همین ماه انتخاب میشود. اگر نوزاد پسر باشد، نام «رمضان» بر او گذاشته میشود و اگر دختر باشد، نام «مارحا» (که برگرفته از همان مفهوم رمضان است) انتخاب میگردد. این سنت نشاندهنده احترام و تبرک فوقالعاده مردم چچن به ماه رمضان است. تا جایی که متولد شدن در این ماه را نشانه خوشیمنی و برکت برای خانواده میدانند. همچنین در چچن، مراسم ختم قرآن و افطاریهای دستهجمعی بسیار باشکوه برگزار میشود و غذای محلی «ژیژیک گالناش» (نوعی خورش گوشت با کوفته) سفره افطار را رنگین میکند.
کولا کولا برای ایتام در تانزانیا
در جزیره زنگبار تانزانیا، سنت «کولا کولا» (که در زبان سواحیلی به معنای «بخور بخور» است) بسیار محبوب است. پس از نماز مغرب، مردم در فضاهای باز و میدانهای شهر جمع میشوند و وعده افطار را به صورت کاملاً دستهجمعی صرف میکنند. نکته جالب این است که غذاها عمدتاً توسط خانوادههای متمول تهیه و به سفرههای عمومی اهدا میشود تا اطمینان حاصل شود که هیچ فقیری بدون غذای گرم افطار نمیماند. این سنت که «کولا کولا» نام دارد، تضمین میکند که همه مردم فارغ از طبقه اجتماعی، پشت یک سفره بنشینند. غذاهای محلی مانند «پیلائو» (برنج ادویهدار با گوشت) و «ساموسا» (سمبوسه محلی) در این وعدهها سرو میشود. این رسم، مفهوم برابری و همبستگی را در ماه رمضان به زیباترین شکل به تصویر میکشد.
طبلزنان سحر با لباس عثمانی در ترکیه
در ترکیه، سنت «طبلزن سحری» با نام محلی «داولجو» شکلی بسیار سازمانیافته و رسمی دارد. بیش از ۲۰ هزار طبلزن با لباسهای سنتی عثمانی (کلاه قرمز و جلیقه) در کوچههای شهرها میگردند تا مردم را برای وعده سحر بیدار کنند. آنچه این سنت را در ترکیه خاص میکند، وجود «کارت عضویت رسمی» برای طبلزنان است که توسط دولت محلی صادر میشود تا حس غرور حرفهای در آنها ایجاد کند و نسل جوان را به ادامه این میراث تشویق نماید. طبلزنان در حین حرکت، اشعار مذهبی و آیینی میخوانند و هر محله طبلزن مخصوص خود را دارد. ساکنان نیز معمولاً پس از اتمام ماه مبارک، انعامی به طبلزن محله خود میدهند. این سنت که قرنها قدمت دارد، علیرغم وجود ساعتهای زنگدار مدرن، هنوز در بسیاری از محلههای ترکیه پابرجا است.
بازی محیبس در عراق
در عراق، پس از افطار مردان دور هم جمع میشوند و بازی سنتی «محیبس» را آغاز میکنند. این بازی که قدمتی بیش از هزار سال و مربوط به دوران خلافت عباسیان دارد، یک بازی گروهی مبتنی بر استراتژی و قدرت مشاهده است. دو تیم ۴۰ تا ۲۵۰ نفره در مقابل هم قرار میگیرند. یک حلقه کوچک در دست یکی از اعضای تیم اول پنهان میشود و همه افراد تیم دستهای خود را زیر پتو جمع میکنند تا جای حلقه مشخص نباشد. سپس تیم حریف باید یک نفر را انتخاب کند که تنها با یک بار حدس، تشخیص دهد حلقه در دست کدام یک از دهها نفر پنهان شده است. این کار نیاز به خواندن زبان بدن، حالات صورت و حرکات ظریف دارد. «محیبس» آنقدر در عراق محبوب است که مسابقات ملی رسمی با قوانین خاص برای آن برگزار میشود و در حین بازی، آوازهای محلی نیز خوانده میشود.
منادی سحر با بوق سنتی در مراکش
در مراکش، بیدار کردن مردم برای سحر بر عهده شخصی به نام «نفار» است. او برخلاف طبلزنان ترکی، لباس سنتی «گاندورا» و کلاه مخصوص به تن دارد و با دمیدن در یک بوق بلند (که نوعی ساز بادی سنتی است) در کوچهها میگردد و مردم را صدا میزند. این رسم به قرن هفتم میلادی بازمیگردد که یکی از یاران پیامبر (ص) در خیابانها میگشت و با آوازهای دلنشین مؤمنان را بیدار میکرد. نکته جالب اینکه نفار معمولاً توسط خود مردم محله و به دلیل صداقت و امانتداریاش انتخاب میشود و گاهی نسلها این شغل در یک خانواده حفظ میشود. مراکشیها همچنین در دهه پایانی شعبان، شیرینیهای مخصوص رمضان مانند «شباکیه» (نوعی شیرینی کنجدی به شکل گل) و «بریوات» (نوعی سمبوسه) را برای ماه رمضان آماده میکنند.
توپهای صدساله برای افطار در بوسنی
بوسنی به عنوان کشوری اروپایی با جمعیت مسلمان، سنت بسیار تماشایی «شلیک توپ افطار» را حفظ کرده است. نکته منحصربهفرد در بوسنی این است که توپهای مورد استفاده، توپهای نظامی نیستند، بلکه توپهای سنتی و واقعی با قدمتی بیش از ۱۰۰ سال هستند. هر روز هنگام غروب آفتاب، صدای مهیب این توپها در شهرهایی مانند سارایوو پیچیده و زمان افطار را اعلام میکند. خانوادههای بوسنیایی اغلب برای تماشای این لحظه حساس به تپهها و مکانهای مرتفع میروند و همراه خود پیکنیک میبرند. این رویداد چنان با شور و شوق همراه است که هنگام شلیک توپ، صدای اللهاکبر مردم با صدای انفجار توپ در هم میآمیزد. این سنت که از دوران عثمانی به ارث رسیده، به نمادی از هویت مسلمانان بالکان تبدیل شده است.
مسجد کراچی و سفره افطار
در شبهقاره هند، سنتی به نام «چهاردروازه» یا «سهری والا» وجود دارد که در آن طبلزنان مخصوصی به نام «زهری دار» قبل از طلوع فجر در کوچهها میگردند و با طبل زدن و ذکر نام خدا و پیامبر، مردم را برای سحر بیدار میکنند. این سنت که به دوران امپراتوری مغول بازمیگردد، هنوز در محلههای قدیمی دهلی، لاهور و کراچی زنده است. اما خاصترین رسم در این کشورها، «چاند رات» (شب ماه) نام دارد که شب آخر رمضان و پیش از عید فطر است. مردم برای رویت ماه نو به پشت بامها و فضاهای باز میروند و به محض مشاهده هلال، یکدیگر را در آغوش گرفته و تبریک میگویند. در این شب، بازارها تا نیمهشب باز هستند، زنان و دختران برای تزئین دستهای خود با حنا به آرایشگاهها مراجعه میکنند و شیرینیفروشیها تا دیروقت مشتری دارند. این شب، یکی از پر جنب و جوشترین شبهای سال در کراچی و دهلی است.
همسایگی جالب در تایلند
در تایلند، جایی که مسلمانان اقلیتی حدود ۱۰ درصدی را تشکیل میدهند، رسمی جالب در هنگام افطار دیده میشود. زنان خانهها را ترک میکنند و در مقابل یکی از خانههای محله مینشینند و سفره افطار را با هم پهن میکنند. اما نکته جالب این است که مردان از غذایی که همسران خودشان پختهاند نمیخورند! در عوض، مردان غذایی را میخورند که توسط همسران سایر مردان (یعنی زنان دیگر محله) تهیه شده است. این رسم که شاید کمی عجیب به نظر برسد، در واقع نمادی از اعتماد، همبستگی و از بین بردن مرزهای «مال من و مال تو» در جامعه است. این سنت نشان میدهد که در رمضان، همه یک خانواده هستند و غذا متعلق به کل محله است، نه فقط به اعضای یک خانواده خاص.
خیمههای افطار حرمین در عربستان
در عربستان، خاصترین سنت رمضان، برپایی «خیمههای افطار» در نزدیکی مسجدالحرام در مکه و مسجدالنبی در مدینه است. این خیمهها که توسط افراد خیر و مؤسسات وقفی برپا میشوند، هر شب پذیرای صدها هزار روزهدار از سراسر جهان هستند. آنچه این سنت را منحصربهفرد میکند، ابعاد عظیم و تنوع بینظیر آن است؛ در این خیمهها، زائرانی با بیش از صد ملیت مختلف و فرهنگهای گوناگون پشت یک سفره مینشینند و افطار میکنند. علاوه بر این، در بسیاری از شهرهای عربستان، نوجوانان و جوانان در شبهای رمضان به نوعی بازی گروهی به نام «قرشی» میپردازند. همچنین شیرینی مخصوصی به نام «کلیجه» که (نوعی شیرینی پر شده با خرما یا مغزیجات) در این ماه پخته میشود که بخشی از فرهنگ غذایی رمضان در منطقه مرکزی عربستان است.
گرانگائو، جشن نیمه رمضان با کودکان در قطر
در قطر، آیین «گرانگائو» که معادل حق اللیله در امارات است در شب پانزدهم رمضان با شور و حال خاصی برگزار میشود. کودکان با لباسهای سنتی و کیسههای گلدوزی شده در خیابانها میگردند و با خواندن ترانههای محلی، شیرینی و آجیل جمع میکنند. یکی از نکات جالب در قطر، برگزاری مراسم ویژه شلیک توپ افطار توسط نیروهای مسلح است که مردم برای تماشای آن به مکانهای مشخصی میروند و این لحظه را تبدیل به یک رویداد اجتماعی میکنند. بازارهای سنتی قطر (سوقها) در رمضان حال و هوای دیگری پیدا میکنند. «سوق واقف» تا ساعات پایانی شب مملو از جمعیت است و غرفههای شیرینیهای سنتی مانند لقیمات (توپهای خمیر سرخ شده با شربت عسل) و «ثریّد» (نوعی خورش) تا نیمهشب مشتری دارند. بازارهای شبانه رمضان در قطر به قدری پررونق است که به یک جاذبه گردشگری فرهنگی تبدیل شده است.
بستهبندی هدایای قرقیعان در کویت
در کویت، یک آیین خاص پیش از رمضان به نام «قریش» وجود دارد که در آن خانوادهها و دوستان دور هم جمع میشوند و یک وعده غذایی مشترک را پیش از آغاز ماه مبارک صرف میکنند. هدف از این کار، آمادگی معنوی و تقویت پیوندهای خانوادگی پیش از ورود به ماه روزه است. همچنین زنان کویتی در این مراسم، شیرینیهای مخصوصی میپزند که برای ماه رمضان ذخیره میشود. یکی از دیدنیترین سنتهای کویت، شلیک توپ افطار از کاخ «نایف» است. مردم کویت هر روز در نزدیکی این کاخ جمع میشوند تا صدای توپ را بشنوند و این لحظه را جشن بگیرند. همچنین «قرقیعان» (معادل گرانگائو) در کویت بسیار باشکوه برگزار میشود و خانوادهها مهمانیهای بزرگی برای کودکان ترتیب میدهند و هدایای ویژه به آنها اهدا میکنند.
مسحراتی، طبل و مداحهای محلی در لبنان
لبنان نیز مانند مصر و سوریه، سنت شلیک توپ برای اعلام افطار را حفظ کرده است. نکته جالب در لبنان این است که توپها در مکانهای مشخص و مرتفعی قرار دارند که صدای آنها به اکثر محلههای شهر برسد. مردم بیروت به ویژه در شب اول رمضان برای تماشای این مراسم به کنار ساحل یا تپههای مشرف به شهر میروند. این سنت با آداب لبنانی آمیخته شده و گاهی با موسیقی و آتشبازی همراه است. لبنان همچنین سنت «مسحراتی» با طبل را دارد، اما در برخی مناطق روستایی، منادیان محلی به جای طبل، با خواندن اشعار مذهبی با صدای بلند مردم را بیدار میکنند. این اشعار که به لهجه محلی لبنانی خوانده میشود، بسیار آهنگین و دلنشین است و به آن «ابوذیه» میگویند. خانوادهها معمولاً پس از پایان ماه، انعامی به مسحراتی محله خود میدهند.
افطار، فرصتی برای کمک به نیازمندان در نیجریه
در نیجریه، سنت جشن سحری بسیار منحصربهفرد است. در برخی جوامع نیجریهای، مردم شب قبل از سحر در خیابانها جمع میشوند، طبلزنان و خوانندگان به اجرای برنامه میپردازند و دستفروشها مواد غذایی گرم میفروشند. این تجمعات که حالتی کارناوالی و شاد دارد، تا ساعات نزدیک به اذان صبح ادامه مییابد و فضایی پر از انرژی ایجاد میکند تا مردم برای سحر بیدار بمانند. این جشنهای سحری نه تنها یک وسیله برای بیدار ماندن، بلکه فرصتی برای تقویت همبستگی اجتماعی و ایجاد شور و نشاط در شبهای رمضان است. خیابانها با چراغهای رنگی تزئین میشوند و صدای طبل و آواز تا صبح در محلهها میپیچد. این سنت نشاندهنده فرهنگ شاداب و پرتحرک مسلمانان غرب آفریقا در ماه رمضان است.
دوختن کیسه برکت در آذربایجان
در آذربایجان، سنتی بسیار نمادین و منحصربهفرد در آخرین جمعه ماه رمضان وجود دارد. زنان در این روز کیسههای مخصوصی به نام کیسه برکت میدوزند. این کیسهها از پارچه با رنگهای شاد و تزئینات محلی ساخته میشوند. پس از دوخت، مقداری پول درون آن گذاشته میشود و کیسه تا رمضان سال بعد در خانه نگهداری میگردد. این سنت نمادی از ذخیرهسازی برکت و رزق برای ماههای آینده است. باور بر این است که این پول که به نیت برکت کنار گذاشته شده، باعث افزایش روزی و خیر در خانه میشود. در روز عید فطر، این کیسهها معمولاً باز میشوند و پول داخل آن برای خرید هدیه یا خیرات استفاده میشود.
بازار افطار بنگلادش و خرما فروشی
بازار داغ شیرینی و زولبیا بنگلادش
طبل نوازی در خیابانهای خان یونس غزه برای بیدار کردن مردم جهت سحری
نماز عید فطر در خیابانهای مسکو (با طولانیترین زمان روزهداری)
جشن عید فطر در هندوستان
پاکسازی بدن قبل از شروع رمضان در اندونزی
رمضان در اندونزی و رژه خیابانی
رمضان در اندونزی و احترام به مردگان
رمضان در سنگاپور و لباسهای یکرنگ باجوکرونگ
رمضان در سنگاپور و پاکت سبز هدیه
مراسم گرگیعان در بندرعباس، بوشهر و خوزستان ایران
مراسم شبهای قدر در ایران
آیین کلوخاندازان در ایران
طبلزنی خیابانی در ترکیه، رسمی کهن
متن دیدگاه
محرم در کشورهای مختلف
روز عاشورا
آبپاشی در کشورهای مختلف
آبپاشی
درختکاری در کشورهای مختلف
روز طبیعت
زمستان در کشورهای مختلف
فستیوال زمستانی
یلدا در کشورهای مختلف
یلدا
رمضان در کشورهای مختلف
جشنواره رمضان
هالووین در کشورهای مختلف
فستیوال هالووین
ولنتاین در کشورهای مختلف
ولنتاین